Conflicten: Gooi drama overboord!

Bijgewerkt: 8 mei 2019

Ken je dat dat je wordt aangesproken over iets heel kleins maar dat je overvallen wordt door een plotselinge opwelling van frustratie die er dan vervolgens feller dan bedoeld uitkomt? Het overkwam me kortgeleden nog, geen brood in huis en ik was het vergeten in te slaan tijdens mijn boodschappenronde de dag ervoor. De opmerking "er is geen brood, wat moet ik nu meenemen in de pauze" overviel mij als een "dit was jouw verantwoordelijkheid, je bent vergeetachtig, ongeorganiseerd, slordig.....het is jouw schuld" en ik reageer met: "Nou, ik kan ook niet óveral aan denken? dat kun je toch zelf ook?". Meteen toen ik het eruit geflapt had kreeg ik al spijt, want het sloeg nergens op. De opmerking van de ander was zeker niet persoonlijk als aanval bedoeld naar mij, het was slechts een constatering dat het brood op was, en er dus geen eten was. Er werd niet gezegd: "het is jouw schuld dat ik nu in de pauze niets te eten heb". Maar ik "voelde" dat wel! Dus: sorry voor mijn felle reactie, die ging eigenlijk helemaal niet over het brood, maar kwam voort uit mijn eigen voorbarige conclusies!




Best wel vaak doen we dat: over anderen en situaties onjuiste conclusies trekken en onze persoonlijke aannames voor waar aannemen waarna deze vervolgens onze (vaak volledig onbewust) reacties bepalen. Dit gaat vaak zo snel dat we het niet eens door hebben, en voor we het weten maken we van een mug een olifant! We maken ruzie om onze eigen verzinselen en kunnen de objectieve feiten niet meer scheiden van onze subjectieve invullingen. Niet echt handig dus.


Maar als het je lukt om te herkennen dat je reageert vanuit uit je eigen verzonnen aannames (ik ben een slechte moeder, ik ben slordig, ze vinden dat ik het niet goed genoeg doe, het is mijn schuld etc) kun je voor jezelf een aantal stappen gaan inzetten:


Stap 1. Ga de feiten van de fabels scheiden: wat gebeurd er nu echt? En wat bedenk ik er zelf bij. Wat is er werkelijk gezegd? En wat hoor ik in mijn eigen hoofd?


Stap 2. Wat is voor mij belangrijk om te weten over de ander in deze situatie? Is hij/zij druk? Hongerig? Te laat voor werk? Vind de ander werkelijk dat het mijn schuld is? Zegt de ander dat werkelijk?


3. Wat voel ik écht in deze situatie (irritatie) en wat is de drama die ik er zelf aan toevoeg?(ik heb gefaald als moeder, het is mijn schuld dat er niets te eten is, ik ben boos omdat ik alles alleen moet doen) en alleen daardoor voel ik me aangevallen.


Wat je gaat ontdekken is dat het grootste deel van je emoties voortkomen uit hele andere lagen in jezelf en vaak helemaal niest te maken hebben met deze ene situatie op zich. Het helpt je om de overtuigingen die je over jezelf hebt, of over de situatie en anderen beter onderzoeken? Helpen ze je nog? Is het oud zeer? En wat zou je liever willen geloven? Door je eigen "drama" los te koppelen van de feiten kun je betere keuzes maken en voorkomen dat je in de toekomst steeds door dezelfde patronen reageert. Ook ontstaat er nu een mogelijkheid om dieper gewortelde conflicten op te lossen daar waar ze werkelijk opgelost zouden moeten worden. Makkelijk is dat zeker niet, maar wel heel bevrijdend! Je hebt hebt het dan in ieder geval niet meer nodig om af te reageren en hebt ook een minder kort lontje. Want zeg nu zelf, dat voelt toch voor niemand prettig? Koppel dus je eigen dramaverhaal los van de feiten en kom weer even tot jezelf:)


Duizenblad 9
7483 AK Haaksbergen
info@getrealfit.nl

Tel: 06-52214625

CONTACT

Kvknr: 50261800 0000  BTWnr: 1038.96.028.B.01

VOLG ONS OP

  • Facebook Getreal Training & Coaching
  • Linkedin Getreal Training & Coaching
  • Instagram Getreal
  • Facebook sport en bewegen